شعر و نوشته هایم

شعر نو و کلاسیک

مادر و شعر فارسی

امروز سعی کردم از دریای ادب فارسی در وصف مادر گنجهایی هدیه کنم اشعار زیر را از سایت و یکی گفتاورد گرفتم

«پسر! رو قدر مادر دان که دایم// کشد رنج پسر بی‌چاره مادر// برو بیش از پدر خواه‌اش که خواهد// تو را بیش از پدر بی‌چاره مادر// نگه‌داری کند نُه ماه و نُه روز// تو را چون جان به بر بی‌چاره مادر// سپس چون پا گرفتی، تا نیفتی// خورد غم بیش‌تر بی‌چاره مادر// به مکتب چون روی تا بازگردی// بود چشمش به در بی‌چاره مادر// نبیند هیچ‌کس زحمت به دنیا// ز مادر بیش‌تر، بی‌چاره مادر// تمام حاصلش از زحمت این است// که دارد یک پسر بی‌چاره مادر» ایرج‌میرزا

 «جامهٔ مرگ‌اش آسمان دوزد// هرکه اندر زمین ز مادر زاد» ایرج‌میرزا

«جوانی سر از رأی مادر بتافت// دل دردمندش به آذر بتافت// چو بیچاره شد پیشش آورد مهد// که ای سست‌ مهر فراموش عهد// نه گریان و درمانده بودی و خرد// که شب‌ها ز دست تو خوابم نبرد// تو آنی که از یک مگس رنجه‌ای// که امروز سالار و سرپنجه‌ای» سعدی

«چو از سر بگذرد سیل خطرمند// نهد مادر به زیر پای، فرزند» سعدی

 «داد معشوقه به عاشق پیغام// که کند مادر تو با من جنگ// مادر سنگ ‌دلت تا زنده‌است// شهد در کام من و توست شرنگ// عاشق بی‌خرد ناهنجار// نه بل آن فاسق بی‌عصمت و ننگ// حرمت مادری از یاد ببرد// خیره از باده و دیوانه ز بنگ// رفت و مادر را افکند به خاک// سینه بدرید و دل آورد به چنگ// دید کز آن دل آغشته به خون// آید آهسته برون این آهنگ// آه دست پسرم یافت خراش// آخ پای پسرم خورد به سنگ» ایرج‌میرزا

«دامن مادر نخست آموزگار کودک است// طفل دانشور کجا پرورده نادان مادری» پروین اعتصامی

 «رنج کشد مادر از جفای پسر لیک// آن‌چه کشیده است هیچ رنج نداند// مادر بی‌چاره هرچه طفل کند بد// راندن او را ز خویشتن نتواند// شیرهٔ جان گر بود به کاسهٔ مادر// زان نچشد تا به طفل خود نچشاند» ایرج‌میرزا

«سعی استاد به کار ِ تو نه چون سعی منست// دایه هرقدر بود خوب، نگردد مادر» ایرج‌میرزا

 «طبع می گر بود نشاط‌انگیز// چه عجب، زنگی است مادر او» کمال‌الدین اسماعیل

«فرزند ز مادر است خرسند// بیگانه کجا و مهر مادر» پروین اعتصامی

 «گویند مرا چو زاد مادر// پستان به دهان ‌گرفتن آموخت// شب‌ها بر گاهواره من// بیدار نشست و خفتن آموخت// لبخند نهاد بر لب من// بر غنچه گل شکفتن آموخت// دستم بگرفت و پا به پا برد// تا شیوهٔ راه‌رفتن آموخت// یک حرف و دو حرف بر زبانم// الفاظ نهاد و گفتن آموخت// پس هستی من ز هستی اوست// تا هستم و هست دارمش دوست» ایرج‌میرزا

 «من آن‌ساعت که از مادر بزادم// به دام مهر و چنگ مه فتادم» ایرج‌میرزا

«نژاد تو، تو خود دانی که چون است// به هنگام بلندی سرنگون است// تو از گوهر همی مانی به استر// چو پرسند ازتو، فخرآری به مادر» فخرالدین اسعد گرگانی

+ نوشته شده در  سه شنبه نهم شهریور 1389ساعت 20:6  توسط  سیاوش پورافشار  | 

مادر - اسطوره محبت

تمام توصیفها درباره مادر عاجزند از شرح چگونگی و راز مهر او. در این پست برای اولین بار یک شعر از خودم را که برای این قدیسه سروده ام تقدیم می کنم:

هم باغ و هم بستان من مادر تو هستی                          خورشید نورافشان من مادر تو هستی

آن شور و شیدایی که در من بود بودی                           وین شوق بی پایان من مادر تو هستی

تنهاترین اسطوره در قرن محبت                                         دارای این عنوان من مادر تو هستی

گر در کویر داغ محنتهای عمرم                                       هم خضر هم باران من مادر تو هستی

گاهی اگر مایوس و حیرانم ببینی                                         تنها امید جان من مادر تو هستی

گر با تو احسان می کنم منت چه داری؟                            این عَلت احسان من مادر تو هستی

آن ابر پنهانی که می بارد دمادم                                   بر دشت بی سامان من مادر تو هستی

سروده:سیاوش پورافشار

+ نوشته شده در  سه شنبه پانزدهم بهمن 1387ساعت 20:56  توسط  سیاوش پورافشار  |